در این روزها برای اینکه به عنوان اغتشاش گر ،ارازل و اوباش،  دشمن ، منافق، ملحد ، کافر، شمر ، یارمعاویه ، روسپی و امریکایی و جلوی کسب  و کار گیر و …. ازمان یاد می کنند و برای اینکه  تلوزیون عزیز و بیش از حد صادقمان با آن گزارش های قشنگ قشنگش روی اعصابم می رود و هر آن وحشت این را دارم که کانالی بزنم و رئیس جمهور دوست داشتنیمان را در حال سخنرانی ببینم و از شدت ذوق دچار حالت تشنج یا تهوع بشوم … رو اورده ام به کارتون های که داشتم . این روزها زیاد وال – ای را نگاه میکنم . دلم قنج میرود برای آن سی و پنج دقیقه اولش . بارها و بارها چشمانم پر از اشک می شود در حالی که لبخند به لب دارم .

wall-E  را که می بینم یاد خودم می افتم . چرایش را نمی دانم ولی انگار خود خود من هستم . با همین نگاه ابلهانه .

اگر تا به حال نگرفتیدش حتما بگیرید . ارزشش را دارد .

پ.ن : این ۵ روز مهلت هم میگذرد ….

شدم مث یه آدمی که یه چیزی گم کرده . نمی دونم چی رو گم کردم ! خوشبختی رو ؟ آرامش رو ؟ حس زندگی رو ؟ دلگرمی رو ؟ لبخند رو ؟ خدا رو ؟ تو رو * ؟

* تو می تونه هر کسی باشه ؛ یه شخصیت مجازی شاید ! یه جوجو ! یکی که تو هستش و من نیست ولی از منه .

پ.ن: اره قرص هام رو نشسته خوردم ! (:

پ.ن: داغونم خواهر ، داغونااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا …..

پ.ن : کامنتهای خصوصی واقعا خصوصیه ، اگر شما می بینید چون بر اساس ای . پی تون کامپیوتر کامنت رو میاره جلوی چشمتون برا ویرایش و غیر من و خود شما کسی نمی بینه . خیالتون تخت .

پ.ن: خدا به صمیم دوست عزیزم یه پسر داد … گرچه به نظر من دخترش بهتره ولی نوش جونت عزیزم . قدمش خیر باشه و خوشبختیتون پررنگ تر .